Seder Kodashim · Massechet Menachot · Perek Yud-Alef · Mishná 2 de 9

Amassar fora, assar dentro: onde se preparam as duas pães e o pão da face

אֶחָד שְׁתֵּי הַלֶּחֶם וְאֶחָד לֶחֶם הַפָּנִים, לִישָׁתָן וַעֲרִיכָתָן בַּחוּץ
Mishná (ed. Torat Emet, domínio público) · tradução original PT-BR

A Mishná · הַמִּשְׁנָה

A mishná define os limites espaciais da preparação das duas pães e do pão da face: amassadura e formação ocorrem fora do pátio do Templo, mas o cozimento é feito dentro, sem que esse trabalho suplante o Shabat — e traz a disputa de Rabi Yehuda e Rabi Shimon sobre a validade de prepará-los em Beit Pagei.

Fora na amassadura, dentro na cozedura; sem suplantar o Shabat

Tanto as duas pães quanto o pão da face: sua amassadura e sua formação são feitas fora, e seu cozimento é feito dentro, e não suplantam o Shabat. Rabi Yehuda diz: todo o seu preparo é feito dentro. Rabi Shimon diz: sempre te acostume a dizer: as duas pães e o pão da face são válidos no pátio, e são válidos em Beit Pagei. — Diferentemente da colheita do Ómer, que suplanta o Shabat por ser um sacrifício de tempo fixo, a preparação das duas pães e do pão da face não tem essa força: apenas o cozimento precisa ocorrer dentro do pátio consagrado, enquanto amassar e moldar a massa pode ser feito fora, num espaço comum. Rabi Yehuda discorda e exige que todo o processo, do início ao fim, se realize dentro do pátio. Já Rabi Shimon amplia ainda mais a permissão, ensinando que essas ofertas são válidas mesmo se preparadas em Beit Pagei, um local fora dos limites da cidade murada, mas ainda dentro da santidade de Jerusalém.

אֶחָד שְׁתֵּי הַלֶּחֶם וְאֶחָד לֶחֶם הַפָּנִים, לִישָׁתָן וַעֲרִיכָתָן בַּחוּץ, וַאֲפִיָּתָן בִּפְנִים, וְאֵינָן דּוֹחוֹת אֶת הַשַּׁבָּת. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, כָּל מַעֲשֵׂיהֶם בִּפְנִים. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, לְעוֹלָם הֱוֵי רָגִיל לוֹמַר, שְׁתֵּי הַלֶּחֶם וְלֶחֶם הַפָּנִים כְּשֵׁרוֹת בָּעֲזָרָה, וּכְשֵׁרוֹת בְּבֵית פָּאגִי:

Halachot · הֲלָכוֹת

Rambam · Perush HaMishná, Menachot 11:2
אחד שתי הלחם ואחד לחם הפנים לישתן כו': הסבה שמחמתה מותר ללוש אותם חוץ לעזרה ולא יהא מותר לאפות אלא בעזרה לא נתבארה בגמ' רק נתקשה למה הוצרכו לאפות בעזרה ולא הוצרכו ללוש וכבר בארנו שבית פגי בית מחוץ לעזרה היה מוכן לבשול המנחות כפי הנראה לעין ואין הלכה כר' יהודה ולא כר' שמעון:

Rambam observa que a razão pela qual é permitido amassá-los fora do pátio, mas só é permitido assá-los dentro do pátio, não foi esclarecida na Guemará; apenas se levantou a dificuldade de por que se exigiu assar no pátio mas não se exigiu amassar ali. E já explicamos que Beit Pagei era um lugar fora do pátio, preparado para o cozimento das oferendas, segundo o que se depreende. E não é a halachá segundo Rabi Yehuda, nem segundo Rabi Shimon.

Bartenura · Menachot 11:2
לִישָׁתָן וַעֲרִיכָתָן בַּחוּץ וַאֲפִיָּתָן בִּפְנִים. לֹא אִתְבְּרִירָא בַּגְּמָרָא טַעְמָא, אֶלָּא הָכִי נֶאֱמַר לְמֹשֶׁה מִסִּינַי:
וְאֵינָן דּוֹחוֹת אֶת הַשַּׁבָּת. אֲפִיָּתָן:
וּכְשֵׁרוֹת בְּבֵית פָּאגִי. רַמְבַּ"ם אוֹמֵר שֶׁהוּא מָקוֹם סָמוּךְ לִירוּשָׁלַיִם, חוּץ לְחוֹמָה, וְקָסָבַר רַבִּי שִׁמְעוֹן שֶׁאַף אֲפִיָּתָן כְּשֵׁרָה בַּחוּץ. וְאֵין הֲלָכָה לֹא כְרַבִּי יְהוּדָה וְלֹא כְרַבִּי שִׁמְעוֹן, אֶלָּא לִישָׁתָן וַעֲרִיכָתָן בַּחוּץ וַאֲפִיָּתָן בִּפְנִים:

Bartenura explica que “sua amassadura e sua formação fora, e seu cozimento dentro” não teve seu motivo esclarecido na Guemará, mas assim foi dito a Moshé no Sinai. “E não suplantam o Shabat” — refere-se ao seu cozimento. “E são válidas em Beit Pagei” — Rambam diz que é um lugar próximo a Jerusalém, fora da muralha, e Rabi Shimon entende que até seu cozimento é válido lá fora. E a halachá não é nem segundo Rabi Yehuda nem segundo Rabi Shimon, mas sim: sua amassadura e sua formação fora, e seu cozimento dentro.

Perush — os Mefarshim · פֵּרוּשׁ הַמְּפָרְשִׁים

Rashi רש״י
Menachot 95b:3, sobre a mishná
מתני' לישתן ועריכתן בחוץ ואפייתן בפנים - מפרש בגמ':
ואינן דוחות את השבת - אפייתן:
וכשרות בבית פאגי - בכל ירושלים דקא סבר אפייתן נמי בחוץ:

Rashi explica: “sua amassadura e sua formação fora, e seu cozimento dentro” — a Guemará explicará adiante o motivo; “e não suplantam o Shabat” — refere-se ao seu cozimento; “e são válidas em Beit Pagei” — ou seja, em toda Jerusalém, pois Rabi Shimon entende que até o cozimento delas é válido fora do pátio.

Rashi רש״י
Menachot 96a:2, sobre a opinião de Rabi Shimon
דיקא נמי - דבגמרא פליגי ולא בקראי מדנקט האי לישנא לעולם הוי רגיל לומר כו':

Rashi observa que a própria linguagem da mishná comprova que Rabi Yehuda e Rabi Shimon discordam por raciocínio da Guemará e não por interpretação direta dos versículos, pois a mishná emprega a expressão “sempre te acostume a dizer”, típica de uma regra prática e não de uma dedução escriturística.