Seder Kodashim · Massechet Meilá · Perek Bet · Mishná 2 de 9

A oferenda de subida de ave: a meilá persiste até as cinzas

עוֹלַת הָעוֹף מוֹעֲלִין בָּהּ מִשֶּׁהֻקְדְּשָׁה
Mishná (ed. Torat Emet, domínio público) · tradução original PT-BR

A Mishná · הַמִּשְׁנָה

Ao contrário da oferenda de pecado de ave, a oferenda de subida de ave é inteiramente queimada e não tem parte alguma para os sacerdotes — por isso a meilá, embora mude de caráter depois do mitzuy (o espremer do sangue), nunca cessa por completo, persistindo até que a oferenda seja consumida no altar

A oferenda de subida de ave — há meilá nela desde que foi consagrada. Foi realizada nela a melica — tornou-se apta a ser desqualificada por tevul iom, por mechussar kipurim e por pernoite. Foi espremido seu sangue — são responsáveis sobre ela por causa de pigul, notar e impureza. E há meilá nela até que saia para a casa das cinzas.

Esta mishná repete a estrutura de três estágios da anterior, mas para a oferenda de subida de ave (olat ha'of) — e o resultado final é radicalmente distinto. Enquanto na oferenda de pecado de ave o terceiro estágio é marcado pela hazaá (aspersão), aqui o ato correspondente é o mitzuy: o espremer do sangue da ave contra a parede do altar, tal como está escrito, “e seu sangue será espremido” (Vaicrá 1:15). Assim como na mishná anterior, esse ato fixa a responsabilidade severa por pigul, notar e impureza. Mas há uma diferença essencial quanto à meilá: como a oferenda de subida é inteiramente consumida no altar — kalil, sem nenhuma porção destinada aos sacerdotes —, não existe, em momento algum do processo, uma “hora de permissão” que retire a oferenda do âmbito exclusivo do Altíssimo. Por isso a meilá, ao contrário do que ocorre na chatat, não cessa com o ato ritual central; ela persiste durante toda a queima, e só termina quando a oferenda é finalmente consumida e suas cinzas são levadas para a casa das cinzas, momento em que se considera cumprido seu preceito.

עוֹלַת הָעוֹף, מוֹעֲלִין בָּהּ מִשֶּׁהֻקְדְּשָׁה. נִמְלְקָה, הֻכְשְׁרָה לְהִפָּסֵל בִּטְבוּל יוֹם וּבִמְחֻסַּר כִּפּוּרִים וּבְלִינָה. מִצָּה דָמָהּ, חַיָּבִין עָלֶיהָ מִשּׁוּם פִּגּוּל, נוֹתָר וְטָמֵא. וּמוֹעֲלִין בָּהּ עַד שֶׁתֵּצֵא לְבֵית הַדָּשֶׁן:

Halachot · הֲלָכוֹת

Rambam · Perush HaMishná, Meilá 2:2

Rambam explica que a oferenda de subida de ave não tem nada para os sacerdotes — ela é toda inteiramente para o fogo; por isso há meilá nela. E já se sabe que ela precisa de mitzuy (o espremer do sangue), como está dito: “e seu sangue será espremido” (Vaicrá 1:15).

Bartenura · Meilá 2:2
מִצָּה דָמָהּ. מִצּוּי דְעוֹלַת הָעוֹף קָאֵי בִמְקוֹם זְרִיקַת הַבְּהֵמָה וְהַזָּאָה דְחַטַּאת הָעוֹף. דִּבְעוֹלַת הָעוֹף כְּתִיב וְנִמְצָה דָמוֹ:

Bartenura explica que “espremeu seu sangue” — o mitzuy da oferenda de subida de ave ocupa o lugar da aspersão do sangue do animal e da aspersão (hazaá) da oferenda de pecado de ave; pois, a respeito da oferenda de subida de ave, está escrito: “e seu sangue será espremido” (Vaicrá 1:15).

Perush — os Mefarshim · פֵּרוּשׁ הַמְּפָרְשִׁים

Rashi רַשִׁ"י
Meilá 9a, sobre a Guemará desta mishná
מתני' מיצה דמה חייבין עליה משום פיגול — דמיצוי עולת העוף במקום זריקה דבהמה והזאה דחטאת העוף דלא כתיב אלא ונמצה דמו, וההוא מיצוי קבע לה בפיגול אם חישב עליו במליקה להקטירה חוץ לזמנה, דכי מיצה דמה קרבו מתיריו בפיגול וחייבין עליה כרת, וה"ה דבתר מיצוי יש בו נותר וטמא: ומועלין בה עד שתצא לבית הדשן — דכיון דכולה כליל ואין בה היתר לכהנים לעולם מועלין בה עד שתישרף כולה ותנטל מאפרה תרומת הדשן, דכתיב והרים את הדשן וגו', ושוב כיון שנעשית מצותו אין מועלין בו:

Rashi explica, sobre “espremeu seu sangue, são responsáveis por causa de pigul”: pois o mitzuy da oferenda de subida de ave ocupa o lugar da aspersão do animal e da aspersão da oferenda de pecado de ave, já que a respeito dela está escrito apenas “e seu sangue será espremido”; e esse mesmo mitzuy fixa nela o pigul, se alguém pensou, no momento da melica, em oferecê-la fora de seu tempo — pois, quando seu sangue é espremido, seus liberadores foram oferecidos com pigul, e tornam-se responsáveis por karet; e o mesmo vale para notar e impureza depois do mitzuy. Sobre “e há meilá nela até que saia para a casa das cinzas”: pois, sendo ela inteiramente queimada e não havendo nela permissão para os sacerdotes, há sempre meilá nela até que se queime por completo e suas cinzas sejam retiradas na elevação das cinzas, como está escrito “e levantará as cinzas etc.”; e, uma vez cumprido seu preceito, não há mais meilá nela.