Mei HaShiloach · Volume III · Parashá 3

Shemini

שְׁמִינִי
Rabi Mordechai Yosef Leiner de Izhbitz (1801–1854) · hebraico de domínio público · tradução original PT-BR

Dezessete parágrafos sobre a terceira parashá do Sêfer Vayikra. Na Parte I, do Volume I do Sefaria: a morte de Nadav e Avihu e o "enxergar o que há de nascer", o incenso como o laço de tudo e o sinal de cantilação merecha kefula; as duas buscas de Moshé pelo bode da oferta pelo pecado e as coisas sagradas das gerações; os sinais das aves puras, do réptil alado e do animal puro, lidos na alma do homem; e o camelo, o híraz e a lebre, com os tempos presente, futuro e passado. Na Parte II, do Volume II: o pecado de Nadav e Avihu como lição de temor ao indivíduo; o vinho proibido a Aharon e a bênção de Yehudah; a resposta de Aharon, "ficar parado e não agir é preferível"; as escamas e a barbatana dos peixes puros, "engrandecerá a Torá e a glorificará"; os quatro elementos e o casco fendido, parsá como Moshé — hebraico e português lado a lado.

Parágrafos

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
Parte I · Sefaria Volume I
Parágrafo 1

"E foi no dia oitavo etc." (Vayikra 9:1). "E tomaram os filhos de Aharon, Nadav e Avihu" etc. (Vayikra 10:1). O assunto da morte de Nadav e Avihu é segundo o que consta (em Avot) (Tamid 32a): "Quem é sábio? Aquele que enxerga o que há de nascer." O sentido disto: embora esteja dito (Devarim 18:13) "Íntegro serás com o Eterno, teu Deus", e ali se explica que não se deve multiplicar o engenho, ainda assim "enxergar o que há de nascer" significa que, neste mesmo ato que faz, investigue e examine se o ato e a vontade em questão estão esclarecidos a ponto de permanecerem assim para todo o sempre, mesmo no Mundo Vindouro. E o assunto do ketoret (incenso) é como consta no Zohar Hakadosh (Bamidbar 151b): "O que é ketoret? Ketira dechola (o laço de tudo)", isto é, que o Nome, bendito seja, está no interior de todas as ações que foram feitas desde a criação do mundo até o seu fim, e sem a Sua vontade nada se faz; e é sobre isso que o assunto do incenso indica, como foi explicado na parashá Tetzaveh (na entrada que começa com "E farás"). E na verdade, conforme o homem aproxima a si mesmo do Eterno, assim merece a revelação da luz do Eterno sem vestes, que são limites e cercas; pois na luz clara não se encontra nenhuma cerca nem proibição, e ali todas as ações do homem são esclarecidas como sendo para o Eterno. E este é o assunto do incenso, que era segredo, e era proibido engenhar-se nele, pois somente Rabi Akiva desceu em paz (Chagigá 14b); e é isto que está dito (Vayikra 16:1) "ao se aproximarem diante do Eterno, e morreram", pois eles aproximavam-se do Eterno e contemplaram a profundidade do oculto e quiseram alcançar o esclarecimento da conduta do Nome, bendito seja. E por essa razão, sobre "que não lhes ordenou" há o sinal de cantilação merecha kefula, isto é, que tanto ardeu em seus corações o amor do Eterno que entregaram a sua alma, pois merecha é de linguagem de rach (suave), pois o coração deles se abrandou; e kefula é "duplo", isto é, duplicado em abundância de bem que o Nome, bendito seja, não ordenou. E porque eram jovens em dias, e não haviam se casado, e não se haviam incluído em Moshé e Aharon, como consta no Zohar Hakadosh (Shemot 37b), e não tomaram conselho, por isso a divergência na Guemará: um disse que eram ébrios de vinho, isto é, que se pode alegar sobre a sua aproximação que foi, Deus nos livre, por leviandade, ou que a sua intenção era que fosse removido deles o jugo das cercas, como foi explicado; e também a palavra do Midrash de que lhes faltavam vestes, e o que lhes faltava era o manto (Vayikra Rabá, parashá 20, 6), embora o manto seja apenas do sumo sacerdote, mas eles se introduziram num lugar em que precisavam do manto, e compreende.

וַיְהִי בַּיּוֹם הַשְּׁמִינִי כוּ'. "וַיִּקְחוּ בְּנֵי אַהֲרֹן נָדָב וַאֲבִיהוּא" כוּ'. עִנְיַן מִיתַת נָדָב וַאֲבִיהוּא הוּא עַל פִּי מַה דְּאִיתָא (באבות) (תמיד ל"ב.) "אֵיזֶהוּ חָכָם הָרוֹאֶה אֶת הַנּוֹלָד". הָעִנְיָן בָּזֶה אַף שֶׁנֶּאֱמַר (דברים י"ח,י"ג) "תָּמִים תִּהְיֶה עִם ה' אֱלֹקֶיךָ" וְנִתְפָּרֵשׁ שָׁם שֶׁלֹּא יַרְבֶּה לְהִתְחַכֵּם, אַךְ רוֹאֶה אֶת הַנּוֹלָד הוּא, בְּזֶה הַמַּעֲשֶׂה עַצְמָהּ שֶׁהוּא עוֹשֶׂה יַחְקוֹר וְיִתְבּוֹנֵן אִם הַמַּעֲשֶׂה וְהָרָצוֹן הַזֶּה הוּא מְבֹרָר שֶׁיִּהְיֶה קַיָּם כֵּן לְעוֹלְמֵי עַד אֲפִילּוּ לָעוֹלָם הַבָּא. וְעִנְיַן קְטֹרֶת הוּא כִּדְאִיתָא בַּזֹּהַר הַקָּדוֹשׁ (במדבר קנ"א:) "מַאי קְטֹרֶת קְטִירָא דְכוֹלָא", הַיְינוּ שֶׁהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ הוּא תּוֹךְ כָּל הַמַּעֲשִׂים שֶׁנַּעֲשׂוּ מִבְּרִיאַת הָעוֹלָם וְעַד סוֹפוֹ, וּבִלְתִּי רְצוֹנוֹ לֹא יֵעָשֶׂה שׁוּם דָּבָר, וְעַל זֶה מוֹרֶה עִנְיַן קְטֹרֶת כְּמוֹ שֶׁנִּתְבָּאֵר בְּפָרָשַׁת תְּצַוֶּה (ד"ה ועשית). וּבֶאֱמֶת כְּפִי מַה שֶּׁהָאָדָם מְקָרֵב עַצְמוֹ לַה', כֵּן זוֹכֶה לְהִתְגַּלּוּת אוֹר ה' מִבְּלִי לְבוּשִׁים שֶׁהֵם גְּדָרִים וּסְיָגִים, כִּי בָּאוֹר הַבָּרוּר, שָׁם לֹא נִמְצָא שׁוּם סְיָג וְאִסּוּר, וְשָׁם כָּל מַעֲשֵׂה הָאָדָם מְבֹרָרִים שֶׁהֵם לַה'. וְזֶהוּ עִנְיַן קְטֹרֶת שֶׁהָיָה סוֹד וְאָסוּר לְהִתְחַכֵּם בָּזֶה, כִּי רַק רַבִּי עֲקִיבָא יָרַד בְּשָׁלוֹם (חגיגה י"ד:) וְזֶה שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא ט"ז,א') "בְּקָרְבָתָם לִפְנֵי ה' וַיָּמֻתוּ", שֶׁהָיוּ מְקָרְבִים עַצְמָם לַה' וְהִסְתַּכְּלוּ בְּעֹמֶק הַצָּפוּן וְרָצוּ לַעֲמוֹד עַל בֵּירוּר הִתְנַהֲגוּת הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וְלָזֶה הַטַּעַם עַל "לֹא צִוָּה אוֹתָם" הוּא מֵרְכָא כְפוּלָא, הַיְינוּ שֶׁכָּל כָּךְ בָּעַר בְּלִבָּם אַהֲבַת ה' עַד שֶׁמָּסְרוּ נַפְשָׁם, כִּי מֵרְכָא הִיא לְשׁוֹן רַךְ שֶׁלִּבָּם נִתְרַכֵּךְ, וּכְפוּלָא הַיְינוּ כָּפוּל בְּרֹב טוֹבָה אֲשֶׁר לֹא צִוָּה הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ. וּלְפִי שֶׁהָיוּ צְעִירִים לְיָמִים וְלֹא אִנְּסִיבֵי וְלֹא אִתְכְּלָלוּ בְּמֹשֶׁה וְאַהֲרֹן כִּדְאִיתָא בַּזֹּהַר הַקָּדוֹשׁ (שמות ל"ז:), וְלֹא נָטְלוּ עֵצָה, וְלָזֶה הַפְּלוּגְתָּא בַּגְּמָ' חַד אָמַר שְׁתוּיֵי יַיִן הָיוּ הַיְינוּ שֶׁיֵּשׁ לִטְעוֹן עַל קָרְבוֹתָם שֶׁהָיְתָה חַס וְשָׁלוֹם מִקַּלּוּת רֹאשׁ, אוֹ שֶׁהָיְתָה כַּוָּנָתָם שֶׁיּוּסַר מֵהֶם עוֹל הַגְּדָרִים כְּמוֹ שֶׁנִּתְבָּאֵר, וְגַם מַאֲמַר הַמִּדְרָשׁ שֶׁהָיוּ מְחוּסְּרֵי בְגָדִים וּמַה הָיוּ חֲסֵרִים הַמְּעִיל (ויקרא רבה פרשה כ',ו') אַף שֶׁהַמְּעִיל אֵינוֹ רַק לְכֹהֵן גָּדוֹל רַק הֵם הִכְנִיסוּ עַצְמָם לְמָקוֹם שֶׁהָיוּ צְרִיכִים לִמְעִיל, וְהָבֵן.
Parágrafo 2

"E o bode da oferta pelo pecado Moshé procurou diligentemente" (Vayikra 10:16). O assunto das duas buscas é semelhante ao sinal que a Guemará (Sanhedrin 106b) alude a respeito de Doeg e Achitofel, que estudaram trezentas halachot decididas numa torre que voava no ar, que alude ao telhado do lamed, pois a letra lamed indica serenidade de espírito e ordem em todos os mandamentos de proibição, com todas as dúvidas que nasceram nestas proibições, e indica também serenidade de espírito no último movimento, na deglutição do alimento do esôfago para o corpo, para reconhecer e discernir o que lhe pertence. E isto é o que Aharon lhe respondeu (Zevachim 101a): "Se ouviste a respeito das kodshei sha'á (coisas sagradas de ocasião), não ouviste a respeito das kodshei dorot (coisas sagradas das gerações)." E é isto que está dito "procurou diligentemente Moshé": que ele lhe respondeu que, embora tenhas investigado quanto precisavas, de todo modo não lhe cabe afrouxar quanto às coisas sagradas das gerações. E esta é a conexão das parashiot, depois de ele ver que seus filhos foram punidos por terem querido contemplar o oculto e o futuro; e isto é para nós, por necessidade, entender que as coisas sagradas das gerações são muito severas e muito caras aos olhos do Santo, bendito seja; por isso não é correto comer, e depois da grande aflição que tiveram pela morte de Nadav e Avihu, por isso mereceram e foi-lhes dada a separação das comidas proibidas.

וְאֵת שְׂעִיר הַחַטָּאת דָּרֹשׁ דָּרַשׁ מֹשֶׁה. עִנְיַן הַשְּׁנֵי דְּרִישׁוֹת, כְּעִנְיַן רֶמֶז שֶׁמְּרַמֵּז בַּגְּמָרָא (סנהדרין ק"ו:) עַל דּוֹאֵג וַאֲחִיתֹפֶל שֶׁלָּמְדוּ שְׁלֹשׁ מֵאוֹת הֲלָכוֹת פְּסוּקוֹת בְּמִגְדָּל הַפּוֹרֵחַ בָּאֲוִיר הָרוֹמֵז לְגַגָּהּ שֶׁל לָמֶ"ד, כִּי הָאוֹת לָמֶ"ד מוֹרָה עַל יִשּׁוּב הַדַּעַת וְסֵדֶר בְּכָל מִצְוֹת לֹא תַעֲשֶׂה עִם כָּל הַסְּפֵקוֹת שֶׁנּוֹלָד בַּלָּאוִין הָאֵלּוּ, וְגַם מוֹרָה עַל יִשּׁוּב הַדַּעַת בִּתְנוּעָה אַחֲרוֹנָה בִּבְלִיעַת הַמַּאֲכָל מִבֵּית הַבְּלִיעָה לַגּוּף לְהַכִּיר וּלְהָבִין אֵיזֶה שַׁיָּךְ לוֹ. וְזֶה שֶׁהֵשִׁיב לוֹ אַהֲרֹן (זבחים ק"א.) "אִם שָׁמַעְתָּ בְּקָדְשֵׁי שָׁעָה לֹא שָׁמַעְתָּ בְּקָדְשֵׁי דּוֹרוֹת". וְזֶה שֶׁנֶּאֱמַר "דָּרֹשׁ דָּרַשׁ מֹשֶׁה" שֶׁהֵשִׁיב לוֹ אַף שֶׁדָּרַשְׁתָּ כָּל צָרְכְּךָ, מִכָּל מָקוֹם אֵין לוֹ לְהָקֵל בְּקָדְשֵׁי דּוֹרוֹת. וְזֶהוּ סְמִיכוּת הַפָּרָשִׁיּוֹת אַחֲרֵי רוֹאוֹ כִּי בָנָיו נֶעֶנְשׁוּ לְפִי שֶׁרָצוּ לְהִסְתַּכֵּל בְּנִסְתָּרוֹת וַעֲתִידוֹת, וְזֶה בְּהֶכְרֵחַ לָנוּ לְהָבִין כִּי קָדְשֵׁי דּוֹרוֹת חֲמוּרִים מְאֹד וַחֲבִיבִים בְּעֵינֵי הַקָּדוֹשׁ בָּרוּךְ הוּא לִמְאֹד, לָכֵן אֵינוֹ נָכוֹן לֶאֱכוֹל, וְאַחַר הַצַּעַר גָּדוֹל שֶׁהָיָה לָהֶם מִמִּיתַת נָדָב וַאֲבִיהוּא עַל יְדֵי זֶה זָכוּ וְנִיתַּן לָהֶם הִבָּדְלוּת מִמַּאֲכָלוֹת אֲסוּרוֹת.
Parágrafo 3

"E Moshé ouviu, e foi bom aos seus olhos" (Vayikra 10:20). Depois Moshé compreendeu o assunto, que Aharon fez bem em não comer o bode do Rosh Chodesh; mas era-lhe maravilhoso, aos seus olhos, de onde Aharon deduziu assim, pois depois de todas as buscas devia ter comido, como está escrito "comei-a, comei, no lugar santo, como ordenei" (Vayikra 10:18), até que Aharon lhe respondeu a partir do caso de Nadav e Avihu; e neste assunto encontra-se grande profundidade, pois o bode de Rosh Chodesh alude à trazida de expiação pela diminuição da lua, e o bode do primeiro Rosh Chodesh foi queimado porque Aharon não quis comê-lo, e disso Moshé compreendeu até certo tempo, e as palavras são profundas.

וַיִּשְׁמַע מֹשֶׁה וַיִּיטַב בְּעֵינָיו. אַחַר כָּךְ הֵבִין מֹשֶׁה הָעִנְיָן שֶׁיָּפֶה עָשָׂה אַהֲרֹן שֶׁלֹּא אָכַל הַשָּׂעִיר שֶׁל רֹאשׁ חוֹדֶשׁ אַךְ נִפְלָא בְּעֵינָיו מֵהֵיכָן דָּן אַהֲרֹן כֵּן, הֲלֹא אַחַר כָּל הַדְּרִישׁוֹת הָיָה לוֹ לֶאֱכוֹל, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב "אָכוֹל תֹּאכְלוּ אוֹתָהּ בַּקֹּדֶשׁ כַּאֲשֶׁר צִוֵּיתִי", עַד שֶׁהֵשִׁיב לוֹ אַהֲרֹן מֵעִנְיַן נָדָב וַאֲבִיהוּ, וּבָזֶה הָעִנְיָן נִמְצָא עַמְקוּת גָּדוֹל כִּי שְׂעִיר רֹאשׁ חֹדֶשׁ רוֹמֵז לַהֲבָאַת כַּפָּרָה עַל מְעִיטַת הַיָּרֵחַ, וּשְׂעִיר רֹאשׁ חוֹדֶשׁ הָרִאשׁוֹן נִשְׂרַף שֶׁלֹּא רָצָה אַהֲרֹן לְאוֹכְלוֹ וּמִזֶּה הֵבִין מֹשֶׁה עַד עֵת, וְהַדְּבָרִים עֲמוּקִים.
Parágrafo 4

Sinais das aves puras. Consta na Guemará (Chulin 65a) que não é doreis (rapinante), tem zefek (papo), a sua kurkevan (moela) se descasca e tem etzba yeteirá (dedo extra); e estes quatro sinais aludem à alma do homem. O doreis foi explicado na Guemará como aquele que come logo ao rasgar a presa, sem esperar que morra; isto indica a ira. E a segunda explicação de doreis é que segura o alimento com o pé quando come, o que indica falta da sua confiança no Eterno e receio de que lhe tomem o bem que lhe coube; e também o homem tem de estar limpo destas duas, de modo que não se irrite e tenha confiança no Eterno. E o dedo extra indica serenidade de espírito, pois com o dedo ele volta o rosto do pé, e alude a que em toda a sua corrida há nele um freio e serenidade de espírito, para o caso de ser correto diante dele voltar atrás. E o papo indica que esteja repleto de palavras de Torá, pois depois de comer o suficiente para se saciar deixa o restante dentro do papo, como recordação, para dele usufruir também depois, como consta (Berachot 28a) sobre Rabi Zeira que, quando estava cansado das palavras de Torá, foi sentar-se à porta de Rabi Natan bar Tuvi, dizendo: quando os rabinos saírem da casa de Rav, levantar-me-ei diante deles, pois não quis ficar sentado ocioso de modo algum. E a moela se descasca, isto é, que a força do alimento não repouse a ponto de se espalhar e causar-lhe, Deus nos livre, qualquer desvio do Eterno, e também alude a que a preciosidade do discípulo de sábios é encoberta, pois não há semelhança nem medida para estimar a preciosidade do discípulo de sábios na luz da sua Torá no Mundo Vindouro, pois o que se vê neste mundo não tem semelhança nem proporção diante da sua preciosidade no Mundo Vindouro.

סִימָנֵי עוֹפוֹת טְהוֹרִים. אִיתָא בַּגְּמָרָא (חולין ס"ה.) שֶׁאֵינוֹ דּוֹרֵס וְיֵשׁ לוֹ זֶפֶק וְקֻרְקְבָנוֹ נִקְלָף וְאֶצְבַּע יְתֵרָה, וְהָאַרְבָּעָה סִימָנִים הָאֵלּוּ מְרַמְּזִים בְּנֶפֶשׁ הָאָדָם, הַדּוֹרֵס נִתְפָּרֵשׁ בַּגְּמָרָא שֶׁאוֹכֵל מִיָּד כְּשֶׁטּוֹרֵף וְאֵינוֹ מַמְתִּין עַד שֶׁתָּמוּת, זֶה מוֹרֶה עַל כַּעַס. וְהַפֵּירוּשׁ הַשֵּׁנִי שֶׁל דּוֹרֵס הוּא שֶׁאוֹחֵז בְּרַגְלוֹ הַמַּאֲכָל כְּשֶׁאוֹכֵל, מוֹרֶה עַל חֶסְרוֹן בִּטְחוֹנוֹ בַּה' וְיָרֵא פֶּן יִקַּח מִמֶּנּוּ הַטּוֹב שֶׁחָלַק לוֹ, וְגַם הָאָדָם צָרִיךְ לִהְיוֹת נָקִי בְּאֵלּוּ הַשְּׁנַיִם שֶׁלֹּא יִכְעַס וְיִהְיֶה לוֹ בִּטָּחוֹן בַּה'. וְאֶצְבַּע יְתֵרָה מוֹרָה עַל יִשּׁוּב הַדַּעַת כִּי בְּהָאֶצְבַּע הוּא מַחְזִיר פָּנָיו מִן הָרֶגֶל, וְרוֹמֵז כִּי בְּכָל מְרוּצָתוֹ יֵשׁ לוֹ מַעֲצוֹר וְיִשּׁוּב הַדַּעַת, פֶּן נָכוֹן לְפָנָיו לָשׁוּב לַאֲחוֹרָיו. וְזֶפֶק מוֹרֶה שֶׁיִּהְיֶה מְמוּלָּא בְּדִבְרֵי תּוֹרָה שֶׁאַחַר שֶׁאָכַל בִּכְדֵי שָׂבְעוֹ מַנִּיחַ הַמּוֹתָר בְּתוֹךְ הַזֶּפֶק לְזִכָּרוֹן שֶׁיֵּהָנֶה מִזֶּה גַּם אַחַר כָּךְ, כִּדְאִיתָא (ברכות כ"ח.) בְּרַבִּי זֵירָא כְּשֶׁהָיָה עָיֵף מִדִּבְרֵי תּוֹרָה הָלַךְ וְיָשַׁב עַל פִּתְחָא דְּרַבִּי נָתָן בַּר טוֹבִי אָמַר כִּי אָזְלֵי רַבָּנָן מִבֵּי רַב אֵיקוּם מִקַּמַּיְהוּ שֶׁלֹּא רָצָה לֵישֵׁב בָּטֵל כְּלָל. וְקֻרְקְבָנוֹ נִקְלָף הַיְינוּ שֶׁלֹּא יָנוּחַ כֹּחַ הַמַּאֲכָל לְהִתְפַּשֵּׁט לִגְרוֹם לוֹ חַס וְשָׁלוֹם שׁוּם נְטִיָּה מֵה', וְגַם רֶמֶז שֶׁיִּקְרַת תַּלְמִיד חָכָם מְכוּסָּה כִּי אֵין דִּמְיוֹן וְעֵרֶךְ לְשַׁעֵר יִקְרַת תַּלְמִיד חָכָם בְּאוֹר תּוֹרָתוֹ בָּעוֹלָם הַבָּא, כִּי הַנִּרְאֶה בָּעוֹלָם הַזֶּה אֵין דִּמְיוֹן וְשִׁיעוּר נֶגֶד יַקְרוּתוֹ בָּעוֹלָם הַבָּא.
Parágrafo 5

Sinais do sherets haof (réptil alado), que têm pernas para saltar com elas sobre a terra. E isto é como o assunto explicado no tratado Berachot (33a): "Grande é o conhecimento que foi posto entre duas letras; grande é o Santuário que foi posto entre duas letras; mas então, grande é a vingança que foi posta entre duas letras? Sim, em todo caso na matéria é grande." Isto é, o céu, perante o conhecimento, e o Santuário abrangem sempre a vontade do Eterno, e por isso foram postos entre duas letras; mas a vingança não, pois não é boa de modo constante, pois o homem tem de direcionar o tempo, a alma e o lugar, de modo a ser orientado para a vontade do Nome, bendito seja, pois constantemente não é apto aos olhos do Nome, bendito seja; e isto no caso de Pinchas e Zimri, em que Pinchas tinha de direcionar, pois a lei kanaim pogim bo (os zelosos o atingem) vale somente na hora do ato, pois isto foi um dos dez milagres: que, se Zimri tivesse se separado e matado Pinchas, não seria punido por isso (Sanhedrin 82a), como explicado. E é isto "que tem pernas para saltar" etc., isto é, que o homem tem de ter força, nos atributos da vingança, às vezes, mas apenas que direcione o tempo que é vontade do Nome, bendito seja, e que esteja em sua capacidade imediatamente saltar e pular fora desse atributo, e não permaneça em seu coração nenhuma ira e ódio depois, e compreende.

סִימָנֵי שֶׁרֶץ הָעוֹף, שֶׁיֵּשׁ לָהֶם כְּרָעַיִם לְנַתֵּר בָּהֶם עַל הָאָרֶץ. וְהוּא כָּעִנְיָן הַמְבֹאָר בְּמַסֶּכֶת בְּרָכוֹת (ל"ג.) גְּדוֹלָה דֵּעָה שֶׁנִּתְּנָה בֵּין שְׁתֵּי אוֹתִיּוֹת, גָּדוֹל מִקְדָּשׁ שֶׁנִּתַּן בֵּין שְׁתֵּי אוֹתִיּוֹת, אֶלָּא מֵעַתָּה גְּדוֹלָה נְקָמָה שֶׁנִּתְּנָה בֵּין שְׁתֵּי אוֹתִיּוֹת, אִין בְּמִילְּתָא מִיהָא גְּדוֹלָה. הַיְינוּ הַשָּׁמַיִם נֶגֶד הַדֵּעָה וְהַמִּקְדָּשׁ הֵם מַקִּיפִים רְצוֹן ה' תָּמִיד וְזֶהוּ שֶׁנִּתְּנוּ בֵּין שְׁתֵּי אוֹתִיּוֹת, אֲבָל נְקָמָה לֹא, כִּי אֵינָהּ טוֹבָה בִּתְמִידוּת, כִּי צָרִיךְ הָאָדָם לְכַוֵּן הָעֵת וְהַנֶּפֶשׁ וְהַמָּקוֹם שֶׁיִּהְיֶה מְכֻוָּן לִרְצוֹן הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ כִּי בִּתְמִידוּת אֵינוֹ מֻכְשָׁר בְּעֵינֵי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וְזֶה בְּמַעֲשֵׂה פִּנְחָס וְזִמְרִי שֶׁהָיָה פִּנְחָס צָרִיךְ לְכַוֵּן, כִּי תּוֹרַת קַנָּאִין פּוֹגְעִין בּוֹ הוּא רַק בִּשְׁעַת מַעֲשֶׂה כִּי זֶה הָיָה אֶחָד מֵעֲשָׂרָה נִסִּים, שֶׁאִלְמָלֵא פֵּרֵשׁ זִמְרִי וַהֲרָגוֹ לְפִנְחָס לֹא הָיָה נֶעֱנָשׁ עָלָיו (סנהדרין פ"ב.) כַּמְבֹאָר, וְזֶהוּ "אֲשֶׁר לוֹ כְרָעַיִם לְנַתֵּר" וְכוּ׳, הַיְינוּ שֶׁצָּרִיךְ לִהְיוֹת לְהָאָדָם הַכֹּחַ בְּמִדּוֹת נְקָמָה לִפְעָמִים רַק שֶׁיְּכַוֵּון הָעֵת שֶׁהוּא רְצוֹן הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וְיִהְיֶה בִּיכָלְתּוֹ מִיָּד לְנַתֵּר וְלִקְפֹּץ מִזֶּה הַמִּדָּה וְלֹא יִשָּׁאֵר בְּלִבּוֹ שׁוּם כַּעַס וְשִׂנְאָה אַחַר כָּךְ וְהָבֵן.
Parágrafo 6

Sinais do animal puro: o atributo de ma'alat gerá (ruminar) e o de mafris parsá (fender o casco). O atributo de ruminar é que não arrebata o bem do Nome, bendito seja, e está sempre pronto a devolvê-lo; embora já tenha recebido, está pronto a devolvê-lo e apenas o recebe com tranquilidade. E fender o casco é que não fecha as suas mãos para agarrar o que lhe foi repartido pelo Nome, bendito seja, e isto é da grandeza da sua confiança no Eterno, pois sobre isso alude "fende o casco", como está escrito (Tehilim 18:37) "alargas os meus passos", de modo que está de pé no espaço aberto.

סִימָנֵי בְּהֵמָה טְהוֹרָה, מַעֲלַת גֵּרָה וּמַפְרֶסֶת פַּרְסָה. מַעֲלַת גֵּרָה הַיְינוּ, שֶׁאֵינוֹ חוֹטֵף הַטּוֹב מֵהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ וְתָמִיד הוּא מוּכָן לְהַחֲזִירוֹ, אַף שֶׁקִּבֵּל כְּבָר הוּא מוּכָן לְהַחֲזִירוֹ וְרַק מְקַבְּלוֹ בְּנַיְיחָא. וּמַפְרִיס פַּרְסָה הוּא שֶׁאֵינוֹ קוֹפֵץ יָדָיו לֶאֱחֹז בְּמַה שֶּׁנֶּחֱלַק לוֹ מֵהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וְזֶהוּ מִגֹּדֶל בִּטְחוֹנוֹ בַּה' כִּי עַל זֶה רוֹמֵז מַפְרִיס פַּרְסָה כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב (תהלים י"ח,ל"ז) "תַּרְחִיב צַעֲדִי" שֶׁעוֹמֵד בַּמֶּרְחָב.
Parágrafo 7

No camelo está escrito "casco não fende" (Vayikra 11:4), no tempo presente; e no shafan (híraz) está escrito "não fenderá" (Vayikra 11:5), no tempo futuro; e na lebre está escrito "não fendeu" (Vayikra 11:6), no tempo passado. E o assunto disto é que o gamal (camelo) indica rapidez, e isto é o que consta no tratado Shabat (104a): "Por que razão o gimel volta o rosto para o dalet? Porque é o caminho dos gomlei chasadim (que praticam benevolência) perseguir os dalim (pobres)"; e quando não é no lugar devido, então é rapidez que também não encontra graça aos olhos das criaturas; por isso foi dito dele o tempo presente, isto é, que no momento do ato é evidente que o ato não é correto. E este é o assunto da letra gimel: quando está com yod, indica gemilut chasadim (prática de benevolência), e quando é sem yod, indica rapidez, que se chama gamal. E o assunto do shafan é o que se apresenta aos homens como serenidade de espírito e humildade, mas não foi isto que o Nome, bendito seja, escolheu; e é como o assunto explicado no versículo (na parashá Beshalach) "e deixaram dele homens" (Shemot 16:20), pois eles se consideravam humildes por terem deixado, para o caso de não serem dignos aos olhos do Nome, bendito seja, de que lhes preparasse maná para o dia seguinte; e esta é humildade inválida, que o Nome, bendito seja, não escolheu, pois não é preciso que o homem se considere menor que todos, pois eles tiraram a si mesmos do conjunto de Israel, de que todos os de Israel são dignos e somente eles não são dignos; e embora pareça ao olho humano serenidade de espírito e humildade, e encontre graça no momento do ato aos olhos das criaturas, aos olhos do Nome, bendito seja, não é correto, e sobre isso foi dito (Shemot 16:20) "e criou vermes e cheirou mal", pois o tola'at (verme) alude ao atributo de humildade, como disse o rei David, que a paz esteja sobre ele (Tehilim 22:7) "e eu sou um verme"; mas a humildade de David encontrava graça aos olhos do Nome, bendito seja, e sobre eles foi dito "e cheirou mal". E por isso foi dito do shafan o tempo futuro, porque embora encontre graça no momento do ato, depois se esclarece que não era dos atributos do bem. E a lebre indica o la'az panim (descaramento), pois embora veja que em sua raiz não há vida alguma, ainda assim quer agir segundo a sua vontade, e isto é chutzpá klapei shemaya (audácia para com o Céu), como foi explicado a respeito de Bilam, o perverso, que embora o Santo, bendito seja, lhe tenha dito "não irás", ainda assim se esforçou, e isto é prova de que há uma falta em sua raiz, e sobre isso foi dito o tempo passado.

בַּגָּמָל כְּתִיב "פַּרְסָה אֵינֶנּוּ מַפְרִיס" לְשׁוֹן הֹוֶה, וּבַשָּׁפָן כְּתִיב "לֹא יַפְרִיס" לְשׁוֹן עָתִיד, וּבָאַרְנֶבֶת כְּתִיב "לֹא הִפְרִיסָה" לְשׁוֹן עָבָר. וְהָעִנְיָן בָּזֶה כִּי גָּמָל מוֹרֶה עַל מְהִירוּת וְזֶה מַה דְּאִיתָא בְּמַסֶּכֶת שַׁבָּת (ק"ד.) מַאי טַעְמָא מַהֲדַר אַפֵּי דְּגִימֶ"ל לְגַבֵּיהּ דְּדָלֶ"ת שֶׁכֵּן דֶּרֶךְ גּוֹמְלֵי חֲסָדִים לִרְדֹּף אַחַר דַּלִּים, וּכְשֶׁלֹּא בְּמָקוֹם הָרָאוּי אָז הוּא מְהִירוּת שֶׁאֵינוֹ נוֹשֵׂא חֵן בְּעֵינֵי הַבְּרִיּוֹת גַּם כֵּן, עַל כֵּן נֶאֱמַר בּוֹ לְשׁוֹן הֹוֶה הַיְינוּ שֶׁבִּשְׁעַת מַעֲשֶׂה נִכָּר שֶׁהַמַּעֲשֶׂה אֵינָהּ נְכוֹנָה, וְזֶה עִנְיָן אוֹת גִּימֶ"ל כְּשֶׁהוּא בְּיוֹ"ד מוֹרֶה עַל גְּמִילוּת חֲסָדִים, וּכְשֶׁהוּא שֶׁלֹּא בְּיוֹ"ד מוֹרֶה עַל מְהִירוּת הַנִּקְרָא גָּמָל. וְעִנְיַן שָׁפָן הוּא הַנִּרְאֶה לִבְנֵי אָדָם לְיִשּׁוּב הַדַּעַת וַעֲנָוָה אַךְ לֹא בָּזֹאת בָּחַר הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וְהוּא כָּעִנְיָן שֶׁנִּתְבָּאֵר בַּפָּסוּק (פר' בשלח) "וַיּוֹתִירוּ מִמֶּנּוּ אֲנָשִׁים", כִּי הֵם הֶחֱזִיקוּ אֶת עַצְמָם לַעֲנָוִים בְּמַה שֶּׁהוֹתִירוּ, פֶּן לֹא יִהְיוּ כְּדָאִים בְּעֵינֵי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ שֶׁיַּזְמִין לָהֶם מָן עַל יוֹם מָחָר, וְזֶה הוּא עֲנָוָה פְּסוּלָה שֶׁלֹּא בָּחַר בָּהּ הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, כִּי אֵין צָרִיךְ שֶׁיַּחֲזִיק הָאָדָם אֶת עַצְמוֹ שֶׁהוּא קָטָן מִכֹּל, כִּי הֵם הוֹצִיאוּ אֶת עַצְמָם מִכְּלַל יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר כָּל יִשְׂרָאֵל הֵם כְּדָאִים וְרַק הֵם אֵינָם כְּדַאי, וְאַף שֶׁנִּרְאֶה לְעַיִן אֱנוֹשִׁי לְיִשּׁוּב הַדַּעַת וַעֲנָוָה וְנוֹשֵׂא חֵן בִּשְׁעַת מַעֲשֶׂה בְּעֵינֵי הַבְּרִיּוֹת, אַךְ בְּעֵינֵי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ לֹא נָכוֹן הוּא וְעַל זֶה נֶאֱמַר (שמות ט"ז,כ') "וַיָּרֻם תּוֹלָעִים וַיִּבְאַשׁ", כִּי תּוֹלַעַת רוֹמֵז לְמִדַּת עֲנָוָה כְּמוֹ שֶׁאָמַר דָּוִד הַמֶּלֶךְ עָלָיו הַשָּׁלוֹם (תהלים כ"ב,ז') "וְאָנֹכִי תוֹלַעַת" אַךְ עִנְוְתָנוּתוֹ שֶׁל דָּוִד הָיְתָה נוֹשֵׂאת חֵן בְּעֵינֵי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ, וַעֲלֵיהֶם נֶאֱמַר "וַיִּבְאַשׁ", וְעַל זֶה נֶאֱמַר בַּשָּׁפָן לְשׁוֹן עָתִיד מֵחֲמַת שֶׁאַף שֶׁנּוֹשֵׂא חֵן בִּשְׁעַת מַעֲשֶׂה רַק שֶׁאַחַר כָּךְ מִתְבָּרֵר שֶׁלֹּא הָיָה מִמִּדּוֹת הַטּוֹב. וְהָאַרְנֶבֶת מוֹרָה לְעַז פָּנִים, שֶׁאַף שֶׁרוֹאֶה שֶׁאֵין בְּשָׁרְשׁוֹ שׁוּם חַיִּים כְּלָל מִכָּל מָקוֹם יִרְצֶה שֶׁיִּפְעוֹל כִּרְצוֹנוֹ וְזֶהוּ חֻצְפָּה כְּלַפֵּי שְׁמַיָּא, כְּמוֹ שֶׁנִּתְבָּאֵר בְּבִלְעָם הָרָשָׁע, שֶׁאַף שֶׁאָמַר לוֹ הַקָּדוֹשׁ בָּרוּךְ הוּא "לֹא תֵלֵךְ" מִכָּל מָקוֹם הִתְאַמֵּץ וְזֶה הוּא רְאָיָה שֶׁיֵּשׁ חֶסְרוֹן בְּשָׁרְשׁוֹ, וְעַל זֶה נֶאֱמַר לְשׁוֹן עָבָר.
Parte II · Sefaria Volume II
Parágrafo 8

"E tomaram os filhos de Aharon, Nadav e Avihu, cada um o seu incensário, etc., e saiu fogo de diante do Eterno e os consumiu" (Vayikra 10:1-2). Eis que todos os pecados de Israel escritos na Torá são para ensinar palavras de Torá a todo o conjunto de Israel, como consta na Guemará (Avodá Zará 4b): Israel não fez o bezerro senão para dar abertura à boca aos baalei teshuvá (os que retornam) etc. Não era David digno daquele ato etc.; pois se pecou um indivíduo, diz-se-lhe: vai para junto de um indivíduo; e se pecou a comunidade, diz-se-lhes: ide para junto da comunidade. E assim também o assunto de Nadav e Avihu, escrito na Torá, é para ensinar o temor ao indivíduo, pois embora eles fossem limpos por causa da sua mãe, que era irmã de Nachshon ben Aminadav, de quem saiu a realeza da casa de David, e o rei rompe a cerca, porquanto está seguro de que a sua vontade é a vontade do Nome, bendito seja, por isso tinham eles força para se apoiar na sua vontade, que certamente é do Nome, bendito seja; mas com isto o Nome, bendito seja, mostrou que o homem não faça nada senão quando o esclarece sete vezes.

וַיִּקְחוּ בְנֵי אַהֲרֹן נָדָב וַאֲבִיהוּא אִישׁ מַחְתָּתוֹ וְגוֹ' וַתֵּצֵא אֵשׁ מִלִּפְנֵי ה' וַתֹּאכַל אוֹתָם. הִנֵּה כָּל חֶטְאֵי יִשְׂרָאֵל הַכְּתוּבִים בַּתּוֹרָה הֵם לְהוֹרוֹת דִּבְרֵי תּוֹרָה לִכְלַל יִשְׂרָאֵל כִּדְאִיתָא בַּגְּמָרָא (ע"ז ד':) לֹא עָשׂוּ יִשְׂרָאֵל אֶת הָעֵגֶל אֶלָּא לִיתֵּן פִּתְחוֹן פֶּה לְבַעֲלֵי תְּשׁוּבָה וְכוּ' לֹא דָוִד רָאוּי לְאוֹתוֹ מַעֲשֶׂה וְכוּ' שֶׁאִם חָטָא יָחִיד אוֹמְרִים לוֹ כַּלֵּךְ אֵצֶל יָחִיד וְאִם חָטְאוּ צִבּוּר אוֹמְרִים לָהֶן כַּלֵּךְ אֵצֶל צִבּוּר. וְכֵן עִנְיַן נָדָב וַאֲבִיהוּא הַכָּתוּב בַּתּוֹרָה הוּא לְהוֹרוֹת יִרְאָה לַיָּחִיד, שֶׁאַף שֶׁהֵם הָיוּ נְקִיִּים אַגַּב אִמָּם כִּי הָיְתָה אֲחוֹת נַחְשׁוֹן בֶּן עַמִּינָדָב שֶׁמִּמֶּנּוּ יָצָא מַלְכוּת בֵּית דָּוִד, וּמֶלֶךְ פּוֹרֵץ גָּדֵר, יַעַן שֶׁהוּא בָּטוּחַ שֶׁרְצוֹנוֹ הוּא רְצוֹן הַשי"ת, לָכֵן הָיָה לָהֶם תַּקּוּפוּת לִסְמוֹךְ עַל רְצוֹנָם שֶׁבֶּטַח הוּא מֵהַשי"ת, אָכֵן בָּזֶה הֶרְאָה הַשי"ת שֶׁלֹּא יַעֲשֶׂה הָאָדָם שׁוּם דָּבָר בִּלְתִּי כְּשֶׁמְּבָרְרוֹ שִׁבְעָתַיִם.
Parágrafo 9

"Vinho e bebida forte não bebas, tu e teus filhos contigo, etc." (Vayikra 10:9). Isto é, porque o atributo de Aharon era amar muito a Israel, e da grandeza do amor pode às vezes punir alguém, como um pai que pune o filho amado por causa da grandeza do amor; por isso foi-lhe proibida a bebida do vinho, pois disso pode vir à hakpadá (exigência irritada); por isso o advertiu a não se exasperar, na grandeza do seu amor.

יַיִן וְשֵׁכָר אַל תֵּשְׁתְּ אַתָּה וּבָנֶיךָ אִתָּךְ וְגוֹ'. הַיְינוּ שֶׁמֵּחֲמַת שֶׁמִּדַּת אַהֲרֹן הָיָה לֶאֱהוֹב מְאֹד אֶת יִשְׂרָאֵל וּמִגּוֹדֶל אַהֲבָה יָכוֹל לִפְעָמִים לַעֲנוֹשׁ אֶת אֶחָד, כְּמוֹ אָב הַמַּעֲנִישׁ אֶת בְּנוֹ אֲהוּבוֹ מִפְּנֵי גּוֹדֶל אַהֲבָה, וְלָכֵן נֶאֱסַר לוֹ שְׁתִיַּת יַיִן כִּי מִזֶּה יָכוֹל לָבוֹא לְהַקְפָּדָה, לָכֵן הִזְהִירוֹ שֶׁלֹּא יַקְפִּיד בְּגוֹדֶל אַהֲבָתוֹ.
Parágrafo 10

"Vinho e bebida forte não bebas, tu e teus filhos contigo, etc." (Vayikra 10:9). Consta na Guemará (Kritut 13b): "Não o bebas à maneira da sua embriaguez." Pois o assunto do ébrio é que lhe parece que não precisa do Nome, bendito seja, porque a sua mente se perturbou e não tem entendimento; e por isso o sacerdote está proibido de beber à maneira da sua embriaguez, pois o sacerdote precisa estar sempre em temor e em conhecimento, como está escrito (Malachi 2:5) "e lho dei, temor, e ele me temeu etc. pois os lábios do sacerdote guardam o conhecimento" etc. Mas na tribo de Yehudah foram ditas todas as bênçãos com vinho (Bereshit 49:11) "Prendendo à videira o seu jumentinho, e à cepa seleta o filho da sua jumenta, lavou no vinho a sua veste, e no sangue das uvas o seu manto; escuros os olhos de vinho", pois a tribo de Yehudah é comparada à lua, que de si mesma nada tem, como consta no Zohar Hakadosh (Vayechi 237a, 238a) (Rosh HaShaná 25a), pois a tribo de Yehudah reconhece sempre um reconhecimento explícito de que tudo vem do Eterno; por isso foram ditas junto a ela bênçãos com vinho. Pois quanto ao rei consta na Guemará (Berachot 34b): "Uma vez que se curvou, nunca mais se ergue", pois todo aquele que se curva ergue-se pelo Nome, mas o rei não pode erguer-se por si mesmo até que o Nome, bendito seja, o erga, pois está em grande anulamento diante do Nome, bendito seja; e por isso não se chama, junto dele, "à maneira da sua embriaguez".

יַיִן וְשֵׁכָר אַל תֵּשְׁתְּ אַתָּה וּבָנֶיךָ אִתָּךְ וְגוֹ'. אִיתָא בַּגְּמָרָא (כריתות י"ג:) אַל תִּשְׁתֵּהוּ כְּדֶרֶךְ שִׁכְרוּתוֹ. כִּי עִנְיַן שִׁכּוֹר הוּא שֶׁנִּדְמֶה לוֹ שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ לְהַשי"ת כִּי נִטְרַד דַּעְתּוֹ וְאֵין לוֹ בִּינָה, וְלָכֵן הַכֹּהֵן אָסוּר לִשְׁתּוֹת דֶּרֶךְ שִׁכְרוּתוֹ כִּי הַכֹּהֵן צָרִיךְ לִהְיוֹת תָּמִיד בְּיִרְאָה וּבְדַעַת כְּדִכְתִיב (מלאכי ב',ה') "וָאֶתְּנֵם לוֹ מוֹרָא וַיִּירָאֵנִי וְגוֹ' כִּי שִׂפְתֵי כֹהֵן יִשְׁמְרוּ דַעַת" וְגוֹ' אֲבָל בְּשֵׁבֶט יְהוּדָה נֶאֶמְרוּ כָּל בְּרָכוֹת בְּיַיִן (בראשית מ"ט,י"א) "אֹסְרִי לַגֶּפֶן עִירֹה וְלַשֹּׂרֵקָה בְּנִי אֲתֹנוֹ כִּבֵּס בַּיַּיִן לְבוּשׁוֹ וּבְדַם עֲנָבִים סוּתֹה חַכְלִילִי עֵינַיִם מִיָּיִן", כִּי שֵׁבֶט יְהוּדָה נִמְשַׁל לַיָּרֵחַ שֶׁלֵּית לֵיהּ מִגַּרְמֵיהּ כְּלוּם כִּדְאִיתָא בַּזה"ק (ויחי רל"ז.,רל"ח.) (ר"ה כ"ה.) שֶׁשֵּׁבֶט יְהוּדָה מַכִּיר תָּמִיד הַכָּרָה מְפֹרֶשֶׁת שֶׁהַכֹּל מֵה' לָכֵן נֶאֶמְרוּ אֶצְלוֹ בְּרָכוֹת בְּיַיִן, כִּי בְּמֶלֶךְ אִיתָא בַּגְּמָרָא (ברכות ל"ד:) "כֵּיוָן שֶׁכָּרַע שׁוּב אֵינוֹ זוֹקֵף" שֶׁכָּל הַכּוֹרֵעַ זוֹקֵף בַּשֵּׁם, אֲבָל הַמֶּלֶךְ אֵינוֹ יָכוֹל לִזְקוֹף בְּעַצְמוֹ עַד שֶׁיִּזְקְפֵהוּ הַשי"ת, שֶׁעוֹמֵד בְּהִתְבַּטְּלוּת עָצוּם נֶגֶד הַשי"ת, וְלָכֵן אֵינוֹ נִקְרָא אֶצְלוֹ דֶּרֶךְ שִׁכְרוּתוֹ.
Parágrafo 11

"E o bode da oferta pelo pecado Moshé procurou diligentemente, e eis que fora queimado, e irou-se contra Elazar e Itamar, filhos de Aharon, etc." (Vayikra 10:16). Pois na verdade não houve nisto uma ordem explícita de que o comessem, porque não sabiam, quanto às kodshei dorot (coisas sagradas das gerações), como agir, e segundo o rigor da lei precisavam ser rigorosos e não comê-lo; contudo, o argumento de Moshé, nosso mestre, foi "e Ele a deu a vós para carregar a culpa da congregação" (Vayikra 10:17), de que neste assunto encontra-se um conteúdo profundo e precioso no seu comer, e não precisavam ser rigorosos nisto; e Aharon lhe respondeu: shev ve'al ta'asé adif (ficar parado e não agir é preferível), como consta na Guemará (Rosh HaShaná 28b): quando não deste, transgrediste bal tigra (não diminuirás) e não fizeste ato com a tua mão; quando deste, transgrediste bal tosif (não acrescentarás) e fizeste ato com a tua mão.

וְאֵת שְׂעִיר הַחַטָּאת דָּרֹשׁ דָּרַשׁ מֹשֶׁה וְהִנֵּה שֹׂרָף וַיִּקְצֹף עַל אֶלְעָזָר וְעַל אִיתָמָר בְּנֵי אַהֲרֹן וְגוֹ'. כִּי בֶּאֱמֶת לֹא הָיָה בָּזֶה מַאֲמָר מְפֹרָשׁ שֶׁיֹּאכְלוּהוּ כִּי לֹא הָיוּ יוֹדְעִים בְּקָדְשֵׁי דּוֹרוֹת הֵיאַךְ לַעֲשׂוֹת, וּכְפִי הַדִּין הָיוּ צְרִיכִים לְהַחְמִיר וְלֹא לְאָכְלוֹ, אָכֵן טַעֲנַת מֹשֶׁה רַבֵּינוּ הָיָה "וְאוֹתָהּ נָתַן לָכֶם לָשֵׂאת אֶת עֲוֹן הָעֵדָה", שֶׁבַּדָּבָר הַזֶּה נִמְצָא עִנְיָן עָמוֹק וְיָקָר בַּאֲכִילָתוֹ וְלֹא הָיוּ צְרִיכִים לְהַחְמִיר בָּזֶה, וְהֵשִׁיב לוֹ אַהֲרֹן שֵׁב וְאַל תַּעֲשֶׂה עָדִיף כִּדְאִיתָא בַּגְּמָרָא (ראש השנה כ"ח:) כְּשֶׁלֹּא נָתַתָּ עָבַרְתָּ עַל בַּל תִּגְרַע וְלֹא עָשִׂיתָ מַעֲשֶׂה בְּיָדְךָ כְּשֶׁנָּתַתָּ עָבַרְתָּ עַל בַּל תּוֹסִיף וְעָשִׂיתָ מַעֲשֶׂה בְּיָדְךָ.
Parágrafo 12

"E falou o Eterno a Moshé e a Aharon, dizendo-lhes etc. Este é o animal que comereis de todo animal que há sobre a terra" (Vayikra 11:1-2). E acima deste assunto está escrito (Vayikra 9:23-24) "E a glória do Eterno apareceu a todo o povo, e saiu fogo etc., e viu todo o povo, e jubilaram, e caíram sobre os seus rostos". Pois disto brotou a separação quanto aos alimentos proibidos; e isto é o que encontramos na Guemará (Chulin 59a), onde estão escritos todos os sinais de animais, bestas e aves: consta ali que César disse a Rabi Yehoshua ben Chananyá: quero ver o vosso Deus.

וַיְדַבֵּר ה' אֶל מֹשֶׁה וְאֶל אַהֲרֹן לֵאמֹר אֲלֵהֶם וְגוֹ' זֹאת הַחַיָּה אֲשֶׁר תֹּאכְלוּ מִכָּל הַבְּהֵמָה אֲשֶׁר עַל הָאָרֶץ. וּלְמַעְלָה מִן הָעִנְיָן כְּתִיב "וַיֵּרָא כְבוֹד ה' אֶל כָּל הָעָם וַתֵּצֵא אֵשׁ וְגוֹ' וַיַּרְא כָּל הָעָם וַיָּרֹנּוּ וַיִּפְּלוּ עַל פְּנֵיהֶם". שֶׁמִּזֶּה נִצְמַח הַבְדָּלָה בְּמַאֲכָלוֹת אֲסוּרוֹת, וְזֶה שֶׁמָּצִינוּ בַּגְּמָרָא (חולין נ"ט.) שֶׁשָּׁם כְּתוּבִים כָּל סִימָנֵי חַיּוֹת וּבְהֵמוֹת וְעוֹפוֹת אִיתָא שָׁם שֶׁאָמַר לֵיהּ קֵיסָר לְרַבִּי יְהוֹשֻׁעַ בֶּן חֲנַנְיָא בָּעֵינָא דְּאֶחְזֵי לֵאלֹהַיְכוּ.
Parágrafo 13

"Isto comereis de tudo o que há nas águas: tudo o que tem barbatanas e escamas etc." (Vayikra 11:9). Consta na Guemará (Chulin 66b, Nidá 51b): todo aquele que tem escamas tem barbatanas etc. "Ora, nós nos apoiamos nas escamas; a barbatana, que a Misericordiosa escreveu, para que me serve? etc. De onde sabemos que escamas é vestimenta? Pois está escrito (Shmuel I 17:5) "e uma couraça de escamas ele vestia". E que a Misericordiosa escrevesse escamas e não precisaria de barbatana?" Disse Rabi Abahu, e assim ensinou a escola de Rabi Yishmael (Yeshayahu 42:21) "Engrandecerá a Torá e a glorificará". O sentido disto é que kaskeset (escamas) são como um olho, que alude ao alufo shel olam (Soberano do mundo), cujos olhos percorrem tudo; e o assunto do snapir (barbatana) é como a letra zayin, que alude ao temor, pois o seu nome prova a seu respeito: zayin é armamento; e como consta no Zohar Hakadosh (Beshalach 54a): "Quem é zayin? Este: "Espada para o Eterno, cheia de sangue" (Yeshayahu 34:6)", pois a letra zayin é como a imagem de um martelo; e esta é a intenção de az (então), que está escrito várias vezes, pois o alef cavalga sobre o zayin, como consta no Zohar Hakadosh (ali mesmo). E consta na Guemará (Berachot 40b): Disse Rav: toda bênção que não tem nela a menção do Nome, isto é, que reconheça que o Nome, bendito seja, produziu isto do nada ao ser, e o Nome, bendito seja, o criou; e sobre isso alude o Nome Havayá, bendito seja; e este é também o assunto das escamas. E "não há nela Reino": acrescenta a isto que reconheça que, mesmo depois de o Nome, bendito seja, ter criado do nada ao ser e dado ao homem, ainda assim todos estão na Sua mão e no Seu domínio, Ele é Rei também agora sobre isso; e este é o assunto da barbatana, que alude ao temor, de que mesmo no momento em que está na mão do homem, também então está na mão do Nome, bendito seja. E isto é o que a Guemará pergunta: que, depois de estar escrito escamas, que alude à revelação do Nome Havayá, bendito seja, pois este é o assunto das escamas, que alude a que o Nome, bendito seja, faz existir tudo no mundo, isto basta, e por que escrever barbatana? E a Guemará responde: "Engrandecerá a Torá e a glorificará", porque o Nome, bendito seja, nos ama com amor pleno e nos conduz em plenitude para que saibamos que o Eterno é quem nos santifica e saibamos em que coisa estamos unidos ao Nome, bendito seja, interiormente; por isso revelou a Israel o assunto da barbatana, que é Reino, de que mesmo depois da criação tudo está na Sua mão, pois assim é o caminho do amigo fiel, que explica toda a explicação possível de explicar.

אֶת זֶה תֹּאכְלוּ מִכֹּל אֲשֶׁר בַּמָּיִם כֹּל אֲשֶׁר לוֹ סְנַפִּיר וְקַשְׂקֶשֶׂת וְגוֹ'. אִיתָא בַּגְּמָרָא (חולין ס"ו:, נדה נ"א:) כֹּל שֶׁיֵּשׁ לוֹ קַשְׂקֶשֶׂת יֵשׁ לוֹ סְנַפִּיר וְכוּ' מִכְּדֵי אֲנַן אַקַּשְׂקֶשֶׂת סָמְכִינַן סְנַפִּיר דִּכְתַב רַחֲמָנָא לָמָּה לִי וְכוּ' מְנָלָן דְּקַשְׂקֶשֶׂת לְבוּשָׁא הוּא דִּכְתִיב (שמואל א' י"ז,ה') "וְשִׁרְיוֹן קַשְׂקַשִּׂים הוּא לָבוּשׁ", וְלִכְתּוֹב רַחֲמָנָא קַשְׂקֶשֶׂת וְלֹא בָּעֵי סְנַפִּיר אָמַר רַבִּי אַבָּהוּ וְכֵן תָּנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל (ישעיה מ"ב,כ"א) "יַגְדִּיל תּוֹרָה וְיַאְדִּיר", הָעִנְיָן בָּזֶה כִּי קַשְׂקֶשֶׂת הוּא כְּמוֹ עַיִן שֶׁמְּרַמֵּז עַל אַלּוּפוֹ שֶׁל עוֹלָם שֶׁעֵינָיו מְשׁוֹטְטוֹת בַּכֹּל, וְעִנְיַן סְנַפִּיר הוּא כְּאוֹת זַיִן שֶׁרוֹמֵז עַל יִרְאָה כִּי שְׁמוֹ מוֹכִיחַ עָלָיו זִיּוּן וְכִדְאִיתָא בַּזה"ק (בשלח נ"ד.) מַאן זַיִן דָּא (ישעי' ל"ד,ו') "חֶרֶב לַה' מָלְאָה דָם", שֶׁאוֹת זַיִן הוּא כְּמוֹ תְּמוּנַת פַּטִּישׁ, וְזֶה כַּוָּנַת אָז שֶׁכָּתוּב כַּמָּה פְּעָמִים שֶׁאָלֶף רוֹכֵב עַל זַיִן כִּדְאִיתָא בַּזה"ק (שם), וְאִיתָא בַּגְּמָרָא (ברכות מ':) אָמַר רַב כָּל בְּרָכָה שֶׁאֵין בָּהּ הַזְכָּרַת הַשֵּׁם, הַיְינוּ שֶׁיַּכִּיר שֶׁהַשי"ת הִמְצִיא זֹאת מֵאַיִן לְיֵשׁ וְהַשי"ת בָּרָא אוֹתָהּ, וְעַל זֶה מְרַמֵּז שֵׁם הֲוָיָה בָּרוּךְ הוּא, וְזֶה גַּם כֵּן עִנְיַן קַשְׂקֶשֶׂת. וְאֵין בָּהּ מַלְכוּת, הוּא מוֹסִיף עַל זֶה שֶׁיַּכִּיר שֶׁאֲפִילּוּ אַחַר שֶׁבָּרָא הַשי"ת מֵאַיִן לְיֵשׁ וְנָתַן לָאָדָם, מִכָּל מָקוֹם כֻּלָּם בְּיָדוֹ וּבִרְשׁוּתוֹ הוּא מֶלֶךְ גַּם עַתָּה עַל זֶה, וְזֶה הוּא עִנְיַן סְנַפִּיר שֶׁרוֹמֵז עַל יִרְאָה שֶׁאֲפִילּוּ בְּעֵת שֶׁהוּא בְּיַד הָאָדָם גַּם אָז הוּא בְּיַד הַשי"ת, וְזֶה שֶׁמַּקְשֶׁה בַּגְּמָרָא שֶׁאַחַר שֶׁכָּתוּב קַשְׂקֶשֶׂת שֶׁרוֹמֵז עַל הִתְגַּלּוּת הַשֵּׁם הֲוָיָה בָּרוּךְ הוּא שֶׁזֶּה הִיא עִנְיַן קַשְׂקֶשֶׂת שֶׁמְּרַמֵּז שֶׁהַשי"ת מְהַוֶּה הַכֹּל בָּעוֹלָם הוּא דַּי וְלָמָּה לְמִיכְתַּב סְנַפִּיר, וּמְשַׁנֵּי הַגְּמָרָא יַגְדִּיל תּוֹרָה וְיַאְדִּיר, מִפְּנֵי שֶׁהַשי"ת אוֹהֵב אוֹתָנוּ אַהֲבָה גְּמוּרָה וּמַדְרִיךְ אוֹתָנוּ בִּשְׁלֵימוּת שֶׁאֲנַחְנוּ נֵדַע שֶׁה' הוּא מְקַדֵּשׁ אוֹתָנוּ וְלָדַעַת בְּאֵיזֶה דָּבָר אָנוּ נֶאֱחָזִים בְּהַשי"ת בִּפְנִימִיּוּת, לָכֵן גִּילָּה לְיִשְׂרָאֵל עִנְיַן סְנַפִּיר שֶׁהוּא מַלְכוּת, שֶׁאַף אַחַר הַבְּרִיאָה הַכֹּל הוּא בְּיָדוֹ, כִּי כֵן דֶּרֶךְ הָאוֹהֵב הַנֶּאֱמָן שֶׁמְּפָרֵשׁ כָּל הַפֵּירוּשׁ שֶׁאֶפְשָׁר לְפָרֵשׁ.
Parágrafo 14

"Isto comereis de tudo o que há nas águas: tudo o que tem barbatanas e escamas" (Vayikra 11:9). Consta na Guemará (Chulin 66b, Nidá 51b): todo aquele que tem escamas tem barbatanas etc. "Ora, nós nos apoiamos nas escamas; a barbatana, que a Misericordiosa escreveu, para que me serve? etc. De onde sabemos que escamas é vestimenta? Pois está escrito (Shmuel I 17:5) "e uma couraça de escamas ele vestia". E que a Misericordiosa escrevesse escamas e não precisaria de barbatana?" Disse Rabi Abahu, e assim ensinou a escola de Rabi Yishmael (Yeshayahu 42:21) "Engrandecerá a Torá e a glorificará". O assunto de veya'dir (e a glorificará) indica uma coisa que por si mesma saberíamos, e mesmo assim a Torá a escreveu explicitamente para glorificar: que o Nome, bendito seja, quer que seja explícito ao conhecimento do homem que o Nome, bendito seja, o santifica. Pois o que se fixa no coração do homem, palavras de Torá em sua verdade, isto se chama "engrandecerá a Torá", e o que está na capacidade do homem de levá-las ao ato, isto se chama "e a glorificará"; embora certamente, se há palavras de Torá no coração do homem, certamente as levará ao ato, ainda assim o Nome, bendito seja, explicita isto mais. E isto indica o assunto da barbatana e das escamas: as escamas são palavras de Torá fixas e verdadeiras que há no coração do homem, e isto é o que consta na Guemará, como está escrito "e uma couraça de escamas ele vestia", pois nos sinais de pureza isto indica o que certamente há no coração do homem de palavras de Torá; e barbatana se chama aquela com que voa e nada, isto é, que leva as palavras de Torá ao ato. E embora todo aquele que tem escamas tem barbatana, ainda assim o Nome, bendito seja, quer que seja "e a glorificará", pois o Nome, bendito seja, o faz ter êxito nisto, de levar as palavras de Torá ao ato, e seja explícito diante dos seus olhos para saber "pois Eu sou o Eterno que vos santifica". E tudo o que o homem fizer para glorificar as palavras de Torá e levá-las ao ato, o Nome, bendito seja, lhe esclarecerá por que razão troveja e faz tremer o seu coração para levar a palavra de Torá ao ato: porque há nele, em seu coração, palavras de Torá fixas, por isso ele quer glorificá-la e levá-la ao ato. E como consta no Zohar Hakadosh (Terumá 128b): "E como sabemos que o Santo, bendito seja, o deseja e fez a Sua morada nele? Quando vemos que a vontade daquele homem é perseguir e empenhar-se atrás do Santo, bendito seja, em seu coração, em sua alma e em sua vontade." E isto é que o Nome, bendito seja, lhe ilumina que por isso quer glorificar as palavras de Torá: porque o Nome, bendito seja, habita nele e há em seu coração palavras de Torá fixas.

אֶת זֶה תֹּאכְלוּ מִכֹּל אֲשֶׁר בַּמַּיִם כֹּל אֲשֶׁר לוֹ סְנַפִּיר וְקַשְׂקֶשֶׂת. אִיתָא בַּגְּמָרָא (חולין ס"ו:, נדה נ"א:) כֹּל שֶׁיֵּשׁ לוֹ קַשְׂקֶשֶׂת יֵשׁ לוֹ סְנַפִּיר וְכוּ׳ מִכְּדֵי אֲנַן אַקַּשְׂקֶשֶׂת סַמְכִינַן סְנַפִּיר דִּכְתַב רַחְמָנָא לָמָּה לִי וְכוּ׳ מְנָלָן דְּקַשְׂקֶשֶׂת לְבוּשָׁא הוּא דִּכְתִיב (ש"א י"ז,ה') "וְשִׁרְיוֹן קַשְׂקַשִּׂים הוּא לָבוּשׁ", וְלִכְתֹּב רַחְמָנָא קַשְׂקֶשֶׂת וְלֹא בָּעֵי סְנַפִּיר אָמַר רַבִּי אַבָּהוּ וְכֵן תָּנָא דְּבֵי רַבִּי יִשְׁמָעֵאל (ישעיה מ"ב,כ"א) "יַגְדִּיל תּוֹרָה וְיַאְדִּיר". עִנְיַן וְיַאְדִּיר מוֹרֶה עַל דָּבָר שֶׁמִּמֵּילָא נֵדַע אוֹתוֹ וּמִכָּל מָקוֹם כָּתְבָה הַתּוֹרָה מְפֹרָשׁ כְּדֵי לְהַאְדִּיר שֶׁהַשי"ת רוֹצֶה שֶׁיִּהְיֶה מְפֹרָשׁ לָדַעַת הָאָדָם שֶׁהַשי"ת מְקַדְּשׁוֹ, שֶׁמַּה שֶּׁנִּקְבַּע בְּלֵב הָאָדָם דִּבְרֵי תּוֹרָה לַאֲמִיתָּם זֶה נִקְרָא "יַגְדִּיל תּוֹרָה", וּמַה שֶּׁבְּכֹחַ הָאָדָם לְהוֹצִיאָם לַפֹּעַל זֶה נִקְרָא "וְיַאְדִּיר", אַף שֶׁבֶּטַח אִם יֵשׁ בְּלֵב הָאָדָם דִּבְרֵי תּוֹרָה בֶּטַח יוֹצִיאָם לַפֹּעַל מִכָּל מָקוֹם הַשי"ת מְפָרֵשׁ זֶה יוֹתֵר, וְזֶה מוֹרֶה עִנְיַן סְנַפִּיר וְקַשְׂקֶשֶׂת, קַשְׂקֶשֶׂת הוּא דִּבְרֵי תּוֹרָה קְבוּעִים וַאֲמִיתִּיִּם שֶׁיֵּשׁ בְּלֵב הָאָדָם, וְזֶה שֶׁאִיתָא בַּגְּמָרָא כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב "וְשִׁרְיוֹן קַשְׂקַשִּׂים הוּא לָבוּשׁ", שֶׁבְּסִימָנֵי טָהֳרָה מוֹרֶה זֹאת עַל מַה שֶּׁבֶּטַח יֵשׁ בְּלֵב הָאָדָם דִּבְרֵי תּוֹרָה, וּסְנַפִּיר נִקְרָא זֶה שֶׁפּוֹרֵחַ וְשָׁט בּוֹ, וְהַיְנוּ שֶׁמּוֹצִיא אֶת הַדִּבְרֵי תּוֹרָה לַפֹּעַל, וְאַף שֶׁכֹּל שֶׁיֵּשׁ לוֹ קַשְׂקֶשֶׂת יֵשׁ לוֹ סְנַפִּיר, מִכָּל מָקוֹם הַשי"ת רוֹצֶה שֶׁיִּהְיֶה "וְיַאְדִּיר", שֶׁהַשי"ת מַצְלִיחוֹ בָּזֶה שֶׁיּוֹצִיא אֶת הַדִּבְרֵי תּוֹרָה לַפֹּעַל וְיִהְיֶה מְפֹרָשׁ לְנֶגֶד עֵינָיו לָדַעַת "כִּי אֲנִי ה׳ מְקַדִּשְׁכֶם", וְכָל מַה שֶּׁיַּעֲשֶׂה הָאָדָם לְהַאְדִּיר דִּבְרֵי תּוֹרָה וּלְהוֹצִיאָם לַפֹּעַל, יָאִיר לוֹ הַשי"ת מִפְּנֵי מָה יַרְעִים וְיַרְעִישׁ בְּלִבּוֹ לְהוֹצִיא דְּבַר תּוֹרָה לַפֹּעַל, מִפְּנֵי שֶׁיֵּשׁ בּוֹ בְּלִבּוֹ בִּקְבִיעוּת דִּבְרֵי תּוֹרָה מִפְּנֵי זֶה הוּא רוֹצֶה לְהַאְדִּירָהּ וּלְהוֹצִיאָהּ לַפֹּעַל, וְכִדְאִיתָא בַּזה"ק (תרומה קכ"ח:) וּמְנָא יָדְעִינַן דְּהָא קֻדְשָׁא בְּרִיךְ הוּא אִתְרְעֵי בֵּיהּ וְשַׁוִּי מְדוֹרֵיהּ בֵּיהּ כַּד חֲמֵינַן דִּרְעוּתָא דְּהַהוּא בַּר נָשׁ לְמִרְדַּף וּלְאִשְׁתַּדָּלָא אֲבַתְרֵיהּ דְּקֻדְשָׁא בְּרִיךְ הוּא בְּלִבֵּיהּ וּבְנַפְשֵׁיהּ וּבִרְעוּתֵיהּ, וְזֶה שֶׁהַשי"ת מֵאִיר לוֹ שֶׁמִּפְּנֵי זֶה רוֹצֶה לְהַאְדִּיר דִּבְרֵי תּוֹרָה, מִפְּנֵי שֶׁהַשי"ת שׁוֹכֵן בּוֹ וְיֵשׁ בְּלִבּוֹ דִּבְרֵי תּוֹרָה בִּקְבִיעוּת.
Parágrafo 15

Os sinais dos animais domésticos e dos selvagens correspondem ao elemento afar (terra), e as aves, ao ruach (ar), e os peixes, a mayim (água), e o arbé (gafanhoto), ao esh (fogo); e é para depurar os elementos, de modo que seja somente para a vontade do Nome, bendito seja.

סִימָנֵי בְּהֵמוֹת וְחַיּוֹת הוּא נֶגֶד יְסוֹד עָפָר, וְעוֹפוֹת הוּא נֶגֶד רוּחַ, וְדָגִים הוּא נֶגֶד מַיִם, וְאַרְבֶּה הוּא נֶגֶד אֵשׁ, וְהוּא לְבָרֵר הַיְסוֹדוֹת שֶׁיִּהְיֶה רַק לִרְצוֹן הַשי"ת.
Parágrafo 16

"Que fende o casco" (Vayikra 11:3). Parsá tem o valor numérico de Moshé, de modo que a sabedoria fenderá, para não se apressar; e como consta no Midrash (Bamidbar Rabá, Chukat, capítulo 19, 3): assim era a sabedoria delimitada de Shlomo.

מַפְרִיס פַּרְסָה. פַּרְסָה בְּגִימַטְרִיָּא מֹשֶׁה, שֶׁהַחָכְמָה יַפְרִיס לִבְלִי יְמַהֵר וְכִדְאִיתָא בַּמִּדְרָשׁ (רבה חקת פי"ט, ג') כָּךְ הָיְתָה חָכְמָה גְּדוּרָה לִשְׁלֹמֹה.
Parágrafo 17

Sinais da ave pura, que não rasga e come. O assunto disto é como foi dito (Iyov 35:11) "Que nos ensina mais do que os animais da terra, e mais do que as aves do céu nos faz sábios", isto é, que de todas as criaturas aprendemos a santificar-nos no que nos é permitido; e este é o sinal da ave pura, que fica à distância e não rasga com o pé; e assim aprenda o homem a não ficar imerso em nenhum desejo, e a reconhecer que "por tudo o que sai da boca do Eterno vive o homem" (Devarim 8:3), e a sua refeição seja como "esta mesa que está diante do Eterno" (Yechezkel 41:22); e assim em todo lugar onde encontras uma gader ervá (cerca contra as uniões proibidas), encontras santidade.

סִימָנֵי עוֹף טָהוֹר שֶׁאֵינוֹ דּוֹרֵס וְאוֹכֵל. הָעִנְיָן בָּזֶה כְּמוֹ שֶׁנֶּאֱמַר (איוב ל"ה,י"א) "מַלְּפֵנוּ מִבַּהֲמוֹת אָרֶץ וּמֵעוֹף הַשָּׁמַיִם יְחַכְּמֵנוּ", הַיְינוּ שֶׁמִּכָּל הַבְּרוּאִים נִלְמַד לְקַדֵּשׁ עַצְמֵינוּ בַּמּוּתָּר לָנוּ, וְזֶה הוּא הַסִּימָן בְּעוֹף טָהוֹר שֶׁעוֹמֵד מִנֶּגֶד וְאֵינוֹ דּוֹרֵס בְּרַגְלוֹ, וְכֵן יִלְמַד הָאָדָם שֶׁבַּל יִהְיֶה מְשֻׁקָּע בְּשׁוּם תַּאֲוָה וְיַכִּיר שֶׁעַל כָּל מוֹצָא פִי ה' יִחְיֶה הָאָדָם, וּבַאֲכִילָתוֹ יִהְיֶה כְּמוֹ זֶה הַשֻּׁלְחָן אֲשֶׁר לִפְנֵי ה', וְכֵן בְּכָל מָקוֹם שֶׁאַתָּה מוֹצֵא גֶּדֶר עֶרְוָה אַתָּה מוֹצֵא קְדֻשָּׁה.