Rabi Elazar ben Azaria ensina as dependências mútuas entre Torá e conduta, sabedoria e temor, entendimento e conhecimento, e o famoso 'sem farinha não há Torá'.
Rabi Elazar ben Azaria dizia: se não há Torá, não há boa conduta; se não há boa conduta, não há Torá. Se não há sabedoria, não há temor; se não há temor, não há sabedoria. Se não há entendimento, não há conhecimento; se não há conhecimento, não há entendimento. Se não há farinha, não há Torá; se não há Torá, não há farinha.
Ele dizia: todo aquele cuja sabedoria é maior que suas obras, a que é semelhante? A uma árvore cujos ramos são numerosos e cujas raízes são poucas; e o vento vem e a arranca e a vira de face para baixo, como está dito: “e será como um arbusto solitário no deserto, que não sente quando vem o bem; habita nos lugares abrasados do deserto, terra salgada e inabitável” (Jeremias 17:6). Mas todo aquele cujas obras são maiores que sua sabedoria, a que é semelhante? A uma árvore cujos ramos são poucos e cujas raízes são numerosas; de modo que, ainda que todos os ventos do mundo venham e soprem contra ela, não a movem de seu lugar, como está dito: “e será como uma árvore plantada junto às águas, que estende suas raízes junto à corrente; não sentirá quando vier o calor, e sua folhagem se manterá viçosa; no ano da seca não se afligirá, nem deixará de dar fruto” (ibid. 17:8).
רַבִּי אֶלְעָזָר בֶּן עֲזַרְיָה אוֹמֵר, אִם אֵין תּוֹרָה, אֵין דֶּרֶךְ אֶרֶץ. אִם אֵין דֶּרֶךְ אֶרֶץ, אֵין תּוֹרָה. אִם אֵין חָכְמָה, אֵין יִרְאָה. אִם אֵין יִרְאָה, אֵין חָכְמָה. אִם אֵין בִּינָה, אֵין דַּעַת. אִם אֵין דַּעַת, אֵין בִּינָה. אִם אֵין קֶמַח, אֵין תּוֹרָה. אִם אֵין תּוֹרָה, אֵין קֶמַח. הוּא הָיָה אוֹמֵר, כָּל שֶׁחָכְמָתוֹ מְרֻבָּה מִמַּעֲשָׂיו, לְמַה הוּא דוֹמֶה, לְאִילָן שֶׁעֲנָפָיו מְרֻבִּין וְשָׁרָשָׁיו מֻעָטִין, וְהָרוּחַ בָּאָה וְעוֹקַרְתּוֹ וְהוֹפַכְתּוֹ עַל פָּנָיו, שֶׁנֶּאֱמַר (ירמיה יז) וְהָיָה כְּעַרְעָר בָּעֲרָבָה וְלֹא יִרְאֶה כִּי יָבוֹא טוֹב וְשָׁכַן חֲרֵרִים בַּמִּדְבָּר אֶרֶץ מְלֵחָה וְלֹא תֵשֵׁב. אֲבָל כָּל שֶׁמַּעֲשָׂיו מְרֻבִּין מֵחָכְמָתוֹ, לְמַה הוּא דוֹמֶה, לְאִילָן שֶׁעֲנָפָיו מֻעָטִין וְשָׁרָשָׁיו מְרֻבִּין, שֶׁאֲפִלּוּ כָל הָרוּחוֹת שֶׁבָּעוֹלָם בָּאוֹת וְנוֹשְׁבוֹת בּוֹ אֵין מְזִיזִין אוֹתוֹ מִמְּקוֹמוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) וְהָיָה כְּעֵץ שָׁתוּל עַל מַיִם וְעַל יוּבַל יְשַׁלַּח שָׁרָשָׁיו וְלֹא יִרְאֶה כִּי יָבֹא חֹם, וְהָיָה עָלֵהוּ רַעֲנָן, וּבִשְׁנַת בַּצֹּרֶת לֹא יִדְאָג, וְלֹא יָמִישׁ מֵעֲשׂוֹת פֶּרִי: